یادداشت‌های داوینچی

زندگی روزمره یک نقاش و ریاضیدان جوان

نقاشی حالمو خوب میکنه ...

برای نقاشیای سیاه و سفید  دو روش وجود داره ... روش اول و قدیمی‌تر روش طراحی با مداد معمولی هست، روش دوم که نسبتا جدیدتره و الان خیلی هم متداول هست و تقریبا همه دارن به اون روش کار میکنن کار با پودر گرافیت یا پودر زغال هست ... من نقاشی رو به روش قدیمی یعنی روش طراحی با مداد یاد گرفتم ... 

به خاطر همین هر بار که یه نقاشی سیاه و سفید میخوام بکشم، با مداد شروع میکنم، اگه فرض کنیم که نقاش مهارت و تمرین کافی داره، سرعت کار با پودر و قلمو  ( سیاه قلم )  بیشتره و اگه شخص حرفه ای باشه، میتونه هایپررئال بکشه و نقاشی ش رو نشه از عکس تشخیص داد. ... 

با مداد و محو کن ( قلمو یا هر چیز دیگه ) هم میشه به همون کیفیت رسید. ولی من معمولا تا جایی که میشه از محو کردن استفاده نمیکنم یا خیلی ملایم اینکارو میکنم. اینطوری یه کیفیتی بوجود میاد که از دور شبیه هایپررئال هست و شاید کسی نفهمه که سیاه قلم کار نشده و با مداد کار شده، ولی از نزدیکتر یه حالت نقاشی مانندی داره که خیلی جالبه. بافت کاغذ و اثر ملایمی از خطوط مداد ( در جاهایی که محو نکرده باشم ) باقی می‌مونه و به نظرم بافت خیلی زیبایی ایجاد میکنه. شاید به اون مشکی عمیق و خوب نشه رسید ( که اگه لازم باشه میشه از مداد مشکی پلی کروم کمک گرفت ) ولی کیفیت سایه‌های خاکستری روشن خیلی بهتر از روش متداول هست. مزیت دیگه ش اینه که میشه با مداد نوکی کار کرد و جزئیات خیلی بیشتری بوجود آورد. 

ولی خب مشکل اصلی اینه که سرعت کار شاید نصف روش سیاه قلم باشه. اما اینجا میتونی توی طیف بین حالت نقاشی مانند تا حالت هایپررئال انتخاب خودت رو داشته باشی... به خودت بستگی داره که چقدر بخوای به عکس نزدیک بشی. و حتی وقتی خیلی سعی میکنی که دقیقا مث عکس بکشی بازم یه حسی و یه چیزی توی نقاشی هست که از عکس قشنگتره. 

شاید خیلی ها که میگن هایپررئال قشنگ نیست، به خاطر اینه که فقط عکس های گرفته شده از روی نقاشی هایپررئال رو توی اینستاگرام دیدن ... شاید بشه گفت مث دیدن ویدئو کلیپ یه اجرای موسیقی هست ... اینکه اثر جلوی چشمت باشه و ببینی خیلی فرق داره با اینکه عکس اثر رو توی گوشی ببینی ... و اینکه همه ما پوسترهای بزرگ رو دیدیم، و میدونیم که یه پوستر بزرگ اون حس و حالی که توی یه نقاشی هست رو نداره. 

البته اگه خیلی بخوای به عکس نزدیک بشی، یواش یواش یه مقداری از اون حس نقاشی مانند بیرون میری، به خاطر همینه که من از یه جایی به بعد دیگه بیخیال اضافه کردن جزئیات بیشتر میشم، یعنی در واقع انتخاب میکنم که چه چیزهایی باشن، گاهی هم ضعف تکنیک و تجربه من هست که سبب میشه نتونم اون چیزی که توی عکس هست رو دقیقا مث خودش دربیارم. ... ولی خب مث اینکه نتیجه کارم به اندازه کافی خوب شده ... اولش که این نقاشی رو شروع میکردم چون حدود یکسالی بود که کار سیاه و سفید نکشیده بودم، با خودم میگفتم این فقط تمرین و اتود هست، اگه خراب بشه اشکال نداره ... ولی مث اینکه نه تنها خراب نشد، بلکه بهتر از چیزی شد که فکرشو میکردم .... 

شاید عجیب و جالب باشه، من این یکسال تمرین مدادرنگی کردم، ولی نقاشی سیاه و سفید من هم پیشرفت خیلی چشمگیری نسبت به نقاشیای سالهای قبل من داره. اگه مسأله حوصله و وقت و چیزهای دیگه نبود و اگه من فقط کارم نقاشی بود و کارهای دیگه نداشتم و دغدغه مالی نداشتم ... حتی میتونستم هایپررئال بکشم ... الان حس میکنم که از نظر تکنیکی به حدی رسیدم که بتونم کار هایپررئال بکشم ... قبل از این نقاشی حس میکردم که هنوز تکنیکم کافی نیست... ولی الان فقط مسأله وقت و حوصله س نه تکنیک و مهارت ... 

اما من هنوز حتی یه نقاشی با روش متداول یعنی سیاه قلم ( کار با پودر گرافیت ) نکشیدم ... باید اون روش رو هم یاد بگیرم، درسته که من عاشق روش طراحی با مداد هستم، ولی به عنوان یه نقاش باید هر دو روش رو بلد باشم. به خصوص که معمولا روش دوم رو تدریس میکنن توی آموزشگاه های نقاشی ... و خب اونم پیچیدگی ها و قلق های خاص خودش رو داره که با تمرین و تجربه باید بدست بیارم ... 

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
چایت را بنوش نگران فردا نباش ...
از گندمزار من و تو مشتی کاه می‌ماند
برای بادها

Designed By Erfan Powered by Bayan