یادداشت‌های داوینچی

زندگی روزمره یک نقاش و ریاضیدان جوان

همه آدما یه روزی میرن ...

امسال درس مهمی گرفتم، سخت و دردناک بود ولی بالاخره یاد گرفتم که همه آدما یه روزی میزارن و میرن ... 

چنان میرن که انگار از اولش هم نبودن ... فرقی هم نداره که دوستت داشته باشن یا دوستت نداشته باشن ... 

هم اونی که دوستش داشتم و دوستم نداشت گذاشت و رفت و سراغم رو نگرفت و 

هم اونی که فکر میکردم که دوستم داره گذاشته و رفته و هنوز سراغم رو نگرفته ... 

امسال دلخوش به این بودم که اگه اونی که دوستش داشتم، دوستم نداشته ، حداقل کسی هست که دوستم داره 

ولی انگار اونم یه توهم بود ... یه دوره کوتاه بود ... یه خواب طولانی بود که گذشت ... 

البته ناراضی نیستم، اگه اون نبود، هیچوقت نمیتونستم  ف رو فراموش کنم. 

اگه الان حالم خوبه مدیون اونی هستم که دست کم یه مدتی حس دوست داشته شدن رو بهم هدیه داد. 

چیزی که هیچ وقت توی زندگیم تجربه ش نکرده بودم ... 

رفیق عزیزم گرچه رفتی و نمیدونم کی برمیگردی ولی ازت ممنونم که در سخت‌ترین روزهای زندگیم همراهم بودی 

با حرفا و کامنتات بهم امیدواری دادی و کمکم کردی که اون عشق نافرجام لعنتی رو فراموش کنم. 

این آمد و شد آدما توی زندگیمون بی دلیل نیس. هرکدوم میان که یه چیزی یادمون بدن. گاهی رفتن کسی باعث میشه برا همیشه و تا ابد یه گوشه دلمون یه غم خیلی بزرگی برا همیشه بمونه.
آره کلی تجربه کسب کردم از اومدن و رفتن این آدما 
دنیا همینه دیگه ... 
همه آدما آرزوهای بزرگی دارن که هرگز بهش نمیرسن :( 
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
چایت را بنوش نگران فردا نباش ...
از گندمزار من و تو مشتی کاه می‌ماند
برای بادها

Designed By Erfan Powered by Bayan